Q&A 1

อาทิตย์ 28 ตุลาคม 2550

ความแสบสันต์ในวัยเด็กของคุณคือ

ชอบ ชอบ เล่นขี้แล้วก็กินขี้ตัวเองในเปล

ขโมยปืนเด็กเล่นในห้าง + ซิปหนีบจู๋                   

ท่าไม้ตายเวลารบเอาของเล่นของคุณ

ร้องไห้มั๊ง

แหกปาก

ชัยชนะครั้งแรกในการแข่งขันของเด็กหญิงพรรษชนัญคือ

ไปวิ่งแข่งแล้วล้มตอนเกือบถึงเส้นชัย

ช่วยชีวิตเด็กจมน้ำ

อะไรน่าจะแทนวัยเด็กของคุณได้ดีที่สุด

รูปถ่าย

การ์ตูน

การแสดงในความหมายของคุณคือ

เฟค

ทำอะไรออกมาไม่ตรงกับที่คิดอยู่ข้างใน

ถ้าให้เลือกรับบทที่แตกต่างจากตัวเองอย่างสุดขั้ว คุณคิดว่าบทนั้นน่าจะเป็น

นางอิจฉา

คนที่เอาแต่มองโลกในแง่ดี

เพลงประจำของคุณเวลาถือไมค์ร้องคาราโอเกะ

เพลงแน่ใจใช่ไหม

ไม่มีนะ ปกติร้องแต่เพลงฮิตๆ

มุขเสี่ยวมูขไหนที่โดนใจคุณที่สุด

ไม่ขำ

เทอๆ ขอดูบัตรหน่อย ว่าเปงนางสาวหรือว่านางฟ้า

โจ๊กสูตรเด็ดของคุณคือ

ใส่ซีอิ๊ว ฮิ ๆ

หมูเด้ง

ถ้าต้องแข่งกินโจ๊กสูตรเด็ดที่คุณว่า คุณน่าจะทำสถิติมากสุดกี่ชาม

3 ชาม

ชามเดียว ไม่ชอบกินไรซ้ำๆ

การแข่งขันทีวีแชมเปี้ยนตอนไหนที่คุณประทับใจที่สุด

ตอนแข่งทำอาหาร

เซียนคีบตะเกียบ

ให้ลองคิดเล่นๆ คุณว่าทีวีแชมเปี้ยนน่าจะลองจัดแข่งขันอะไรดูสักครั้ง

แข่งถอดเสื้อผ้าเร็วสุด

แข่งนั่งสมาธิ

คุณคิดอย่างไรกับสำนวน ‘แข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนาแข่งไม่ได้’

ก็มีบ้าง

คนพูดแม่งวาสนาไม่ดี

ถ้าคุณมีไฟฉายย่อส่วนของโดราเอมอน สิ่งแรกที่คุณจะฉายคือ

ฉายแมลงสาบ

ตัวเอง

ถ้าคุณกลายเป็นซินเดอเรลล่าภาคชายหนุ่ม คุณจะทิ้งอะไรเอาไว้แทนรองเท้าแก้ว

ผ้าเช็ดหน้า

เบอร์โท กับ อีเมล

 

 

คุณคิดว่า เราน่าจะลอยอะไรแทนการลอยกระทง

ลอยหญ้าแฝก

พวกฆาตกร

ปัญหาแรกที่คุณจะทำการแก้ไข หากได้เป็นนายกรัฐมนตรี คือ

ทำให้ไม่มีคนจน

ตัดจู๋พวกโกงกิน

สิ่งสุดท้ายในโลกนี้ที่คุณจะทำคือ

อยู่กันพร้อมหน้าครอบครัว

หัวเราะ

ถ้าเวรกรรมมีจริง มันจะตามคุณทันตอนไหน

ทุกตอนที่มันวิ่งทัน

ทุกตอนที่เป็นร้อนใน

 

 

จำเด็กผู้หญิง/ชายคนแรกที่คุณแกล้งเปิดกระโปรงได้รึเปล่า

ไม่เคยแกล้งเพื่อนเลย

จำได้แต่กางเกงในมัน

สิ่งที่คุณอยากได้มากที่สุดตอนอายุห้าขวบ

คงเป็นตุ๊กตาแหละ

เกมบอย

นิสัยในวัยเด็กที่โตจนป่านนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน คือ

ขี้เกียจ

น้อยใจกับคำพูดคนอื่น

ฉายาที่ถูกเรียกคืออะไร

เหล่ เพราะว่าชอบมองคนแบบเหล่ๆ

ต้วน มาจากชื่อจอมยุทธ์ เอี้ยก้วย

วีรกรรมครั้งไหนที่คิดว่าเด็ดที่สุด

ไม่มีอ่ะ จำไม่ได้

วิ่งไล่จับแล้วชนปิ๊ปขนม เย็บไป 7 เข็ม

ถ้าพูดถึงตัวเองสิ่งแรกที่คุณอยากให้คนนึกถึงคืออะไร

ตัวเล็ก ฟันเหยิน

แว่น

เคยมีเงินอยู่ในกระเป๋ามากที่สุดเท่าไหร่

ก็เป็นหมื่นนะ เอาไปจ่ายค่าบัตรเครดิต

สามหมื่น เอาไปซื้อมือถือ

อะไรที่ทำให้เขินที่สุด

แต่งตัวแบบไม่มั่นใจ

ลืมรูดซิป

ทุกครั้งที่มีความทุกข์และความสุขคนแรกที่คิดถึงคือ

แม่กับเฮีย

ลิงกับตัวเอง

นักแสดงในดวงใจคือใคร

หนุ่ม อรรถพร

จา พนม

สถานที่ที่ไปแล้วมีความสุขที่สุด

สถานที่ที่อยู่กับคนที่เรารัก

ทะเล

 

เรื่องตลกที่สุดที่เคยเจอคือ

จำไม่ได้ จำได้แต่ว่าขำอยู่กับเฮียตั้งหลายนาที

รายการบ้าๆของญี่ปุ่น ที่มันเอาหนังยางมารัดแล้วดึงหน้าไปกินมาร์ชแมลโล่

รู้จักสุเทพ วงศ์คำแหง/แตน ราตรี วิทวัสดีแค่ไหน

ก็รู้แต่ว่าเป็นนักแสดง แค่เนี๊ยะ

ไม่รู้ แต่แม่งชอบมีคนมาล้อนามสกุล

สุเทพ เจริญสุข/แตน รู้สึกยังไงที่ชื่อเหมือน สุเทพ วงศ์คำแหง/แตน

ดีใจนะว่ายังมีคนชื่อแตนเหมือนกัน

ก็รำคาญนิดหน่อย

สุเทพ/พรรษชนัญ ตอนอยู่มัธยม ต่างจาก สุเทพ/พรรษชนัญ ตอนอยู่มหาลัย ยังไง

ขี้อาย กับ กล้าพูดขึ้น

มีแฟนเยอะ กับ มีแฟนน้อย

คิดว่าสิ่งที่จำเป็นที่สุดสำหรับเด็กหอคืออะไร

ความรัก

ความรับผิดชอบ

คิดว่าผีจริงๆ กับผีที่แสดงในหนัง เหมือนหรือต่างกันอย่างไร

เหมือนนะ ทำให้คนกลัวเหมือนกัน หน้าตาก็เหมือนกัน

คิดว่าผีจริงๆ เวลาโผล่มา คงไม่มีเสียงดังเว่อร์ แบบในหนัง

ถ้าเจอผีจะทำยังไง

อยู่เฉยๆ ปิดตา

ไหว้

ถ้าได้เป็นผู้กำกับ หนังแนวไหนที่อยากทำมากที่สุด

หนังเด็ก

แนวใบ้ ใช้คำพูดน้อยๆ

หนังเรื่องนี้ใครเป็นพระเอก นางเอก

ลูกๆ

จา พนม กับ เมียจา พนม

ถ้าสามารถเปลี่ยนยาขมๆให้เป็นรสอะไรก็ได้ที่ต้องการ อยากให้พาราเซตามอลมีรสอะไร

บ๊วย

มะนาว

คิดยังไงกับน้าเน๊ก

บ้าแต่เก่ง

ทุกคนควรทำให้ได้แบบน้าเน๊ก

ถ้าให้เงิน 100 บาท จะเอาไปซื้ออะไร

ไม่ซื้อ เก็บไว้

ออม 10 ลงทุน 10 ทำบุญ 10 ใช้ปกติ 70

ถ้าได้เป็นนายก สิ่งแรกที่จะทำคือ

ทำให้ทุกคนเท่าเทียมกัน

ดีใจ

อยากให้โลกนี้ไม่มี

แมลง กับ คนชั่ว

เอดส์ กับ มะเร็ง

ใครที่คุณหวังจะให้จำวันเกิดคุณได้มากที่สุด

นายก

พี่เบิร์ด

ถ้าเลือกเครื่องมือจากกระเป๋าของโดเรมอนได้หนึ่งอย่าง จะเลือกอะไร

ไทม์แมชชีน

ประตูมิติ

ถ้าวันนึงต้องตกเป็นข่าวหน้าหนึ่ง คิดว่าตัวเองจะเป็นข่าวอะไร

ข่าวว่าเป็นนักธุรกิจอันดับหนึ่งของโลก

นักธุรกิจแนววัยรุ่นคนแรก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครอบครัว + ฤดูหนาว

อาทิตย์ 21 ตุลาคม 2550

 

ครอบครัว

1.       ความรัก                                               6.       แม่

         ความอบอุ่น                                                    ลูก

          ความเข้าใจ                                                    แม่ในฐานะพ่อ

2.       พ่อ                                                      7.       พ่อแม่ลูก

          แม่                                                               ลูกพ่อแม่

          ลูก                                                               กตัญญู

3.       คุยกัน                                                  8.       เชื่อใจ

          ทะเลาะกัน                                                      ไว้ใจ

          คืนดีกัน                                                         มั่นใจ

4.       รัก                                                       9.       แยกกันอยู่

          รัก                                                                แต่

          รัก                                                                เข้าใจ

5.       เงิน                                                     10.     ปัญหาพ่อแม่

         ซื้อ                                                               คือ

         ไม่ได้                                                            ปัญหาของลูก

 

 

ฤดูหนาว

1.       น๊าว                                                     6.       หนาว

          หนาว                                                            เหงา

          หนาว                                                             เหนา

2.       หน้าหนาว                                            7.       หน้าหนาว

         หนาว                                                            ทำไม

         ใส่เสื้อสวย                                                     ฝนตก

3.       มันหนาว                                              8.       หน้าหนาวแจกผ้าห่ม

          ปีละ                                                              หน้าร้อนขายผ้าห่ม

          สองวัน                                                          หน้าหนาวขอใหม่

4.       สัตว์                                                    9.       บนดอย

         อพยพหากิน                                                    สุดฮิต

         หน้าหนาว                                                      ทะเลหมอก

5.       กอดกัน                                                10.     ตอนเช้า

         อบอุ่น                                                           ไม่อยาก

         มากขึ้น                                                           จะตื่น

โฬกใหม่

ฃอฏ้อณรัปศู่โฬกไบไหม่

 

อ่าณญากหลือเปร่าฆลับ อญ่าว่าแต่ฆณอ่าณเรญ ฆนพิมฃณภิมภ์ก็แฑบแญ่เหมือณกัญ

โฬกไบไหม่แปฬกตาเศมอ แฬะฏ้องไช้ฆวามภญาญามอญ่างมากไนกาณปลับตัวไห้เฃ้ากับโฬกไหม่

 

ปล. ลองลอกวิธีการเขียนของ นิ้วกลม ดู ยากเกิ๊น

Go

 

 18 พ.ย. 51

 

บู้บี้:

 

วิธีการเรียนรู้ของเด็กๆ อย่างหนึ่งทีน่าสนใจ คือ

การถาม เด็กจะชอบถาม ถามอย่างมากมาย

 

แต่เมื่อเจอครูห่วยๆ หรือพ่อแม่ขี้รำคาญ ที่ชอบดุ

หรือตอบอะไรแบบขอไปที หรือกำปั้นทุบดิน

 

คำว่า ใครมีอะไรสงสัยมั๊ย กลับแปลได้ว่า ตอนครูสอนเธอไม่ฟังใช่มั๊ย

อยากเด่นหรอมึง หมดคาบแล้ว กูจะรีบไปกินข้าว ใครอย่าเสือกถามนะมึง

สงสัยนะ แต่ยกมือไม่ขึ้นเลย หรือ ถามแล้วเพื่อนจะหาว่าโง่มั๊ย

 

สุดท้าย เด็กจะเลิกถาม เลิกสงสัย และสุดท้ายเลิกเรียนรู้

 

หากครูที่เราเจอมันห่วยนัก อย่าหยุดถามนะครับ

ไปหา ครูเกิ้ล (google) ได้ อยากรู้เรื่องอะไรก็ใส่ไปเลย

 

เค้าบอกว่า google เป็นครูที่มีคุณภาพดีเท่ากับคำถาม

ถ้าเราใส่อะไรใน google แล้วได้คำตอบโง่ๆ ออกมา

 

เรากำลังถามอะไรโง่ๆ อยู่รึเปล่านะ?

 

ดักแด้:

 

จากการที่เคยไปสอนเด็กที่ติวเตอร์แห่งหนึ่ง

โชคร้ายมากได้สอนป.4 กับ ป.5 เห็นหน้าเด็กในห้องแล้วเวทนา

เหมือนโดนมัดแล้วโยนมาไว้ในห้องเรียน

ทำให้นึกถึงเราตอนอายุเท่านี้ช่างโชคดีเหลือเกินได้นอนดูการ์ตูนอยู่บ้านในวันหยุด

แต่เราก็ยังมายืนสอนคนได้นิ

 

การพักผ่อนดูการ์ตูนไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

ซึ่งทุกอย่างที่เห็นนั้นสะท้อนถึงสังคมปัจจุบันที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน

ลูกฉันต้องเก่งทุกเรื่อง ลูกฉันต้องที่หนึ่ง ลูกฉันต้องอัจฉริยะ

ไม่ถามลูกบ้างหรอว่าอยากได้พ่อแม่ที่เก่งทุกเรื่อง

เป็นหัวหน้าบริษัท หรือพ่อแม่อัจฉริยะไหม

โอ้…โลกช่างไม่ยุติธรรมแก่คนเกิดทีหลังเลยหนา

 

การละเล่นใช่ว่าจะไร้ประโยชน์

ถ้ารู้จักสอนและเลือกสิ่งที่เหมาะให้เด็กเล่น ก็จะเกิดการเรียนรู้

และความคิดสร้างสรรค์ได้

สิ่งสำคัญคือการสอนให้เค้าคิดเองว่าเค้าจะเล่น

หรือเลือกสิ่งใดตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นเค้าจะรู้จักตัดสินใจ

เลือกทางเดินชีวิตที่เหมาะกับตัวเอง

นี่เป็นสิ่งที่การเลี้ยงดูแบบคนไทยขาด

ทุกวันนี้จึงมีผู้ใหญ่ที่โตแต่ตัวเต็มบ้านเมืองไปหมด

คุณทำให้เค้ามี”ชีวิต”…แต่สามารถทำให้เค้ามี”ความคิด”ได้หรือไม่

 

 ลิงน้อยพ่นน้ำ:

 

การเรียนรู้ ไม่จำเป็นต้องเรียนจากตำราอย่างเดียว

เราเรียนได้ทุกอย่าง ทุกที่ อยู่ที่ว่าเราเปิดใจจะเรียนรู้หรือไม่

เกมส์กระดานก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง ที่เราสามารถเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้เช่นกัน

เรียนรู้ตัวเอง เรียนรู้คู่แข่ง เรียนรู้ที่จะชนะ แพ้ หรือให้อภัย ฝึกสมาธิด้วย

เราก็เล่นมาตั้งแต่เด็ก แต่หมากรุกเพิ่งจะเริ่มเล่นไม่นานมานี้ หมากฮอส หมากหนีบ หมากข้าม เล่นแล้วคิดแต่เอาชนะ สะใจดี 55 แต่พอโตขึ้น มันก็มีอารมณ์นั้นนะ

แต่ก็อาจจะน้อยลง แต่คิดมากขึ้น หมากรุกนี่ ไม่เคยคิดว่าจะเล่นเลย คิดว่ายาก ไม่ชนะหรอก แต่พอได้รู้จากเรียนรู้ และเริ่มเล่น ก็สนุกดี ไม่ยากอย่างที่คิดหนิ เริ่มเรียนรู้มากขึ้น

ห้องเรียนหมากกระดานนี่สุดยอดจิงๆเลย ขอบคุณเฮียด้วยนะ

 

ครูการ์ตูน

จนป่านนี้แล้ว.. ยังดูการ์ตูนอยู่เลย

เล่นเกมด้วย ทั้งออนไลน์ ออฟไลน์

 

23 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีซักช่วงเลย

ที่ห่างจากแมวตัวอ้วนกลมสีฟ้า เณรน้อยเอาน้ำลายมาป้ายหัวตัวเอง

โจรสลัดแขนยืดได้ร้อยเมตร ซุปเปอร์ไซย่าทั้งหลาย

 

ถึงไม่ได้เป็นเด็กญี่ปุ่น

แต่ก็มีสื่อต่างๆให้เข้าถึงการ์ตูนได้แบบนับไม่ถ้วน

 

แถมยังมีเกมจากเกาหลี

มาให้เล่นอีก ทั้งแบบยิงกันเลือดท่วม

แบบทดลองสร้างเมือง จีบสาว เก็บเลเวล

 

จำได้ว่าของชิ้นแรกที่เก็บเงินซื้อเอง

คือเกมบอย ตอนนั้นสามพันกว่า

ใช้เหรียญซื้อทั้งหมดเลย หนักมาก

 

และป่านนี้ยังไม่มีท่าทีว่าจะเลิกเล่นเกม

หรือเลิกดูการ์ตูนเลย

 

เพราะการ์ตูนทำให้เป็นเราในทุกวันนี้

การ์ตูนและเกมช่วยถ่างจินตนาการ คนโดนระเบิดแล้วไม่ตาย

คนโหม่งเห็ดกินแล้วตัวโตสองเท่าได้

ทำให้มีแรงฮึดแปลกๆ เวลาเจอโจทย์ยากๆ

ในการ์ตูนไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้

ซึบาสะ ก็มีลูกเตะทีทำให้ไฟพุ่งออกจากบอลได้ด้วย

 

 

ไอนสไตน์เคยกล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า

“จินตนาการสำคัญกว่าความรู้”

 

เพราะความรู้นั้นมันมีขอบเขต

แต่จินตนาการไม่เคยมี

 

สมการกระฉ่อนโลกทั้งหลายจะเกิดขึ้นไม่ได้

ถ้าไม่มีคำว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะ”

 

ใครที่เคยอ่านโดเรมอน

คงต้องมีซักครั้งที่เผลอคิดว่า

ถ้าชั้นมีกระเป๋าโดเรมอน ชั้นจะล้วงไอ้นั่น ไอ้นี่ออกมาใช้บ้าง

 

ที่ญี่ปุ่น มีการทำเครื่องสร้างฝันแล้วนะครับ

มันจะบอกเราก่อนนอน พร้อมข้อความว่าเราจะฝันอะไร

เราตั้งโปรแกรมได้ ใส่รูปคนที่เราอยากฝันถึงได้

ใส่น้ำหอมกลิ่นที่ชอบลงไปด้วยก็ได้

และตั้งเสียงปลุกแบบที่อยากได้ยินก่อนตื่นได้ด้วย

ต้นแบบได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนโดเรมอนนี่แหละครับ

 

ลองหยิบการ์ตูนมาอ่านบ้าง

หรือไม่ลองโหลดเกมมาเล่นในมือถือบ้าง

สนุกดีนะครับ

 

ปล. อาจจะดูเหมือนพวกบ้าญี่ปุ่นหรือเกาหลี แต่ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ ถ้าครูคนนั้นบอกให้เราเป็นคนดี เราต้องสนด้วยเหรอครับ ว่าครูที่สอนเรานั้น มันเป็นคนชาติอะไร ตอนนี้การ์ตูนไทย หรือเกมไทยก็กำลังพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น หวังว่าคงได้ทันสอนรุ่นลูกหลานเราบ้างนะครับ รุ่นผมมันไม่มี

 

นอนไม่หลับ

ปกติเวลานอนไม่หลับ ทำอะไรกันบ้างหรอครับ

ผมก็มักจะดูทีวี หรือไม่ก็ฟังเพลง

หลังๆนี่จะเปลี่ยนเป็นเล่นเนท

และแคมฟร๊อก

 

ใช่แล้ว เคยเล่นกันบ้างรึเปล่าครับ

ที่รายการหลุมดำ เอามาทำด้านมืดเกี่ยวกับการโชว์ผ่านกล้อง

 

มันมีจริงๆนะครับ

ไอ้ห้อง 18+

ร้อนใน + เดินป่าขึ้นเขา

อาทิตย์ 14 ตุลาคม 2550

 

ร้อนใน

1.       เจ็บข้างใน                                            6.       หงุดหงิด

          ไม่ให้ใคร                                                       เพราะ

          เห็น                                                              เจ็บปาก

2.       ตอนหลับ                                             7.       เดี๋ยวมัน

          ไม่รู้สึก                                                          ก็

          เจ็บ                                                              กลับมาอีก

3.       กรรม                                                   8.       เป็นแล้ว

          ของ                                                              ปากบวม

          กู                                                                 น่าจูบ

4.       ชาติก่อน                                              9.       กลืน

          ตกปลา                                                         น้ำลาย

         มากมาย                                                        ลำบาก

5.       กินข้าว                                                10.     หงุดหงิด

         ไม่                                                                ไป

         อร่อย                                                            ก็ไม่หาย

 

 

เดินป่าขึ้นเขา

1.       ชาวเรา                                                 6.       เอาขา

          พบ                                                               เหยียบดิน

          ชาวเขา                                                          แทนคอนกรีต

2.       ยอดเขา                                               7.       ต่อสู้กับ

          อยู่ใต้                                                            ตัวเอง

          ฝ่าเท้าเรา                                                       ไม่ใช่ภูเขา

3.       ม้งขายของ                                           8.       ขึ้นไป

          เอาเงิน                                                          สุดท้าย

          ไปทำไม                                                        ก็ต้องลงมา

4.       เขียว                                                   9.       ธุรกิจ

          เขียว                                                             มีอยู่

         เขียว                                                             ทุกความสูง

5.       หนึ่งนาที                                              10.     มิตรภาพ

          บนเขา                                                           ใหม่

          ช้ากว่าในเมือง                                                บนดอย

ดร.รังแกฉัน

13พ.ย. 51

หัวบุบ ถึง บู้บี้ และเพื่อนๆ 

กระดาษที่เรียกว่า “ปริญญาโท”

ฉัน ตัดสินใจเรียนต่อโทด้านพืชด้วยเหตุผลง่ายๆ ข้อเดียว คือ รักต้นไม้ แบบถอนตัวไม่ขึ้น ฉันเดินมาอย่างมั่นใจในความรักของฉันต่อต้นไม้ ยังภาคที่ฉันไม่สามารถนำกระดาษปริญญาโทติดตัวมาซะที ฉันไม่ได้แคร์และศึกษาอย่างถ่องแท้เลยว่าควรจะเรียนสายไหน ทะเล่อทะล่าเข้ามาจนได้อยู่กับผู้ใหญ่ 1 ท่าน อยู่ได้เกือบ 2 ปี ด้วยความตั้งใจทำงานอย่างสุดชีวิต และแล้วโศกนาฏกรรมฉากแรกก็เกิดขึ้น ฉันคิดท้อแท้และจะหนีไปจากสิ่งที่ฉันฝันไว้ แต่แล้วฉันก็วนกลับเข้ามาอยู่กับผู้ใหญ่อีก 1 ท่าน อยู่ได้ 2 ปีกว่าๆ เกือบ 3 ปีแล้ว ฉันยังคงตั้งใจทำงานอย่างสุดชีวิตอีกครั้ง และอีกครั้ง ฉันต้องละทิ้งครอบครัวและญาติสนิทมิตรสหาย ฉันต้องสละเวลาเกือบทั้งหมดมาอยู่กับงานชิ้นใหม่ แล้วโศกนาฏกรรมครั้งใหม่ก็เกิดขึ้นอีก ฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงเกิดคำถามในใจฉันขึ้นมามากมายว่า จริงหรอที่เค้าว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ทีั่น จริงหรอที่ขยันและอดทนก็จะได้สิ่งที่หวังไว้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านิยายแห่งน้ำตาทางการศึกษาของฉันจะปิดฉากลงเช่นไร และไม่แน่ใจแล้วว่าฉันยังคงมีฝันอยู่ไหม ยังมีความรักให้กับต้นไม้แค่ไหนกัน หลายคนบอกว่าเป็นเวรกรรม แต่ฉันไม่โทษสิ่งที่มองไม่เห็น สิ่งที่เห็นตอนนี้คือ ความอยุติธรรมยังคงอยู่อย่างสง่างาม และมั่นคงต่อไปในมหาวิทยาลัยที่ฉันเคารพ ในสายวิชาที่ฉันรัก บทความนี้ไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ถ้าบังเอิญอ่านแล้วก็ขอให้ลืมมันไปเมื่ออ่านจบ…(คนรักต้นไม้)_

 

14 พ.ย. 51

บู้บี้ ตอบ หัวบุบ

โทษฐานที่เรียนโทเหมือนกัน advi เซ่อ มีทุกที่แหละหัวบุบ เลือกผิดก็เลือกใหม่

แต่ไม่เห็นด้วยนะ ที่พอพลาดเรื่องพวกนี้แล้ว พาลละทิ้ง ความฝัน กับ ความชอบ ที่เคยมี

 

“นิยายแห่งน้ำตาทางการศึกษาของฉัน”

มันคนละเรื่องกันกับ

“ฉันยังคงมีฝันอยู่ไหม ยังมีความรักให้กับต้นไม้แค่ไหนกัน”

 

มีการทดลองอันนึง เอาหมาใส่กรงเหล็ก แล้วช็อตไฟ ตอนแรกหมาเห่า วิ่งไปวิ่งมา หาทางหนี

ไฟก็ถูกปล่อยออกมาอีก วันละ 6 ครั้ง หมาเลิกเห่า เลิกหนี หมอบอยู่นิ่งๆ ให้ไฟช็อต

ลองเปลี่ยนไปกรงใหม่ ที่ใหญ่ขึ้น ไฟช็อตไม่ทั่วถึง แต่หมาไม่หนีวิ่งหาที่ปลอดภัยแล้ว

หมอบอยู่เฉยๆ ให้ไฟช็อตตามเคย คนเราก็เหมือนกัน เวลาเจอปัญหาซ้ำๆ

บางทีก็เลิกมองหาทางออกเอาดื้อๆ แล้วก็ท้อไปซะทุกเรื่อง

 

อีกเรื่องนึงก็คือ โลกนี้มันมีกฏ เหมือนแรงโน้มถ่วง

ไม่ว่าเราจะชอบ หรือไม่ชอบ ไม่ว่าเราจะเชื่อ หรือไม่เชื่อ

เราก็ต้องอยู่ภายใต้กฏพวกนี้

 

“ความอยุติธรรมยังคงอยู่อย่างสง่างาม และมั่นคงต่อไปในมหาวิทยาลัยที่ฉันเคารพ”

อันนี้ก็เป็นกฏเหมือนกัน บางที เราอาจต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันให้ได้

ถ้าจะอยู่สถาบันนี้ ก็ต้องใช้ไม้บรรทัดอันนี้ เล่นด้วยกติกาแบบนี้

 

เราอาจไม่ได้เตรียมใจมาเจอคนแบบนี้ ในมหาลัย

แต่ว่า เราก็ต้องได้เจอคนแบบนี้อีกอยู่ดี ในสังคม ว่าป่ะ

 

ไม่รู้ว่าตอนนี้หัวบุบมองว่า โท = กระดาษหรือมากกว่านั้น

เพราะถ้ามันมีค่าน้อยมาก ในสายตาเรา จ้างให้ก็คงไม่ต่อสู้ปัญหาพวกนี้ ไปเอามาหรอก

 

แต่ที่แน่ๆ สังคมบูชา กระดาษแบบนี้ (คล้ายๆบูชากระดาษที่เรียกว่าเงิน)

คนที่จะบอกได้ว่า ตัวเองไม่เอากระดาษแบบนี้หรอก น่าจะมีอะไรมาทดแทน กระดาษใบนี้บ้างนะ

เพราะถ้ากระดาษก็ไม่มี ความสามารถแท้ๆ ก็ไม่มี ใครจะยอมรับ

 

แล้วถามว่าสำคัญกับชีวิตที่มีความสุขมั๊ย? บางคนก็บอกว่าไม่มีก็อยู่ได้

ไม่ได้แปลว่าเราห่วย ไม่เห็นจำเป็น ถ้าลำบาก ไม่เอาดีกว่า

ถามใหม่ว่าเราเลือกไปเชียงใหม่กับกินเล็กแห้งไม่งอกอันไหนดีกว่า?

ใครๆก็คงคิดได้ว่า มันคนละเรื่องกัน ทำไมต้องเลือก

เราสามารถมีได้ทั้งปริญญาและชีวิตที่มีความสุข ทำไมต้องเลือกถ้าเราต้องการ

 

ถามอีกทีว่ามันสำคัญมั๊ย? เหมือนถามว่าเงินสำคัญมั๊ย?

เงิน สำคัญมากสำหรับทุกเรื่องที่ต้องใช้เงิน เช่น พาแม่หาหมอ ส่งลูกเรียน ซื้อข้าว

แต่ไม่สำคัญเลย สำหรับทุกเรื่องที่ไม่ต้องใช้เงิน เช่น มีเพื่อนจริงใจ เป็นคนดี

ปริญญาก็คงคล้ายๆกัน สำคัญและจำเป็นกับทุกเรื่องที่ต้องใช้ (ใบเบิกทาง)

และไม่สำคัญเลย สำหรับเรื่องที่ไม่ต้องใช้มัน (กระดาษ)

 

เวลาตัดสินใจอะไรยากๆ ลองนึกถึงตอนที่เราแก่ซัก 80 ดูเราก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้โยก

แล้วก็นึกย้อนกลับมา ณ วันนี้ว่าถ้าถึงวาระสุดท้ายแล้ว มองย้อนกลับมา

ก็จะไม่เสียดายไม่เสียใจกับการกระทำในวันนี้ของเรา เราได้ทำ ได้ใช้ชีวิตเต็มที่แล้ว

ไม่ต้องมานั่งคิดทีหลังว่า

 

โห่ รู้งี้ทำงั้นซะก็ดี

คนสวยโชคร้าย

เคยอยากเป็นคนหน้าตาดีบ้างมั๊ยครับ

คิดว่าทุกคนต้องตอบว่าเคยอยู่แล้ว

บางคนดีอยู่แล้วด้วย

ก็ยังไม่พอใจ อยากดีกว่านี้อีก

 

คิดว่าคนหน้าตาดีเนี่ย เค้าจะรู้มั๊ยครับ

ว่ามีคนมาพูดด้วยเพราะเค้าเป็นเค้า

หรือเพราะหน้าตาของเค้า

 

คิดว่าเค้าจะรู้ได้ยังไงว่า

คนที่บอกว่ารักเค้าน่ะ

รักที่เค้าเป็นเค้า

หรือรักที่หน้าตาของเค้า

 

คงไม่มีใครอยากพิสูจน์รักแท้ถึงขนาด

เอาหินมากระแทกหน้าให้เสียโฉมนะครับ

 

มีเรื่องสนุกๆเล่าให้ฟัง

 

สมัยกรีกหรือโรมันอะไรซักอย่าง

ช่วงของโซเครติส ซึ่งเป็นนักคิด รุ่นแรกๆของสมัยนั้น

โซเครติส เป็นปราชญ์ที่ฉลาดมากก็จริง

แต่ว่ามีหลังที่ค่อมผิดปกติ

 

วันนึง โซเครติส ได้มีโอกาสไปเจอกับสาวงามระดับสุดยอดของเมือง

และได้มีโอกาสสนทนากัน เพียงประโยคสั้นๆ เท่านั้น

 

นางงาม : ท่านไปทำอะไรมาทำไมจึงมีรูปร่างเช่นนี้

โซเครติส: ก่อนที่เราจะมาเกิด เราได้พบกับวีนัส (goddess เกี่ยวกับความรักและความงาม อะไรเทือกนั้น) ซึ่งวีนัสได้บอกข่าวดีและข่าวร้ายแก่เรา

นางงาม: วีนัสว่าอย่างไร

โซเครติส: ข่าวดีคือข้าจะได้เกิดเป็นหนุ่มรูปงามที่สุดในเมืองที่เกิด

นางงาม: แล้วข่าวร้ายล่ะ

โซเครติส: ข่าวร้ายคือเนื้อคู่ของเราจะต้องหลังค่อม เราจึงบอกไปว่า ถ้าเช่นนั้นขอให้ข้าพเจ้าเป็นแทนเถิด

 

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็แต่งงานกัน

 

โซเครติส เป็นที่เคารพนับถือมาก และมีลูกศิษย์เก่งๆมากมายในยุดต่อๆมา

(อยากรู้ไปหาใน google ออกสอบนะ)

 

ที่เล่าเนี่ย ไม่ได้จะมีสาระอะไร หรือมาถกเรื่องความรักกับหน้าตาอะไรหรอก

แค่จะบอกว่า คารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นเกย์

หน้าตาไม่ดี ก็หาทางอื่นนะครับ

 

จีบใครก็ต้องรู้จุดอ่อนตัวเองด้วย

ทำ swot ตัวเองดูบ้าง ไม่ใช่หน้าตาไม่ดี

ดันแต่งหล่อเข้าข่ม สงสารคนถูกจีบนะครับ

 

 

Melody of Life

“ชีวิตที่มีค่าไม่ใช่ชีวิตร่ำรวย มีเกียรติ หรืออายุยืน แต่ชีวิตที่มีค่า
คือชีวิตที่ตัวเราเป็นคนมีคุณค่า และทำให้ชีวิตคนอื่นมีคุณค่า” 

เพลง The Weathercock ผลงานของวงดนตรีญี่ปุ่นชื่อ DEPAPEPE