ภาษาอังกิดต้องเว้น วรรค  (เค้ารู้กันหมดแล้ว ไอ้บ้า)

แล้ว ถ้า ลอง เขียน ไทย แบบ เว้น วรรค บ้าง ล่ะ

มัน จะ เหมือน อะ ไร ดี

อ่าน แล้ว ไม่ สบาย ตา

กลับมาเป็นเหมือนเดิมดีกว่า

แล้วลองเขียนอังกิดติดกัน

Thisisasentencewithnospace

อ่านยากเกินไป

วรรค จะมีประโยชน์ถ้าใช้ให้มันถูกที่

ถูกเวลา

เว้น ที่ว่าง เอาไว้ให้คิด

ให้เข้าใจตัวเอง

ห่างกับ สเปซ ไปนาน

คิดถึง

ตอนนี้กลับมาชิดกับสเปซอีกรอบดีกว่านะ

ทำไมผมคิดไม่เหมือนคนอื่น

เอ๊ย แบบนี้ต้องมีคนผิด

อ่านบทความคุณแล้วหงุดหงิด

ทำไมคุณพยายามขวางโลกล่ะ

ทำไมคุณไม่รักนายก

ทำไมคุณไม่ใส่ชุดนี้ เค้าใส่กันหมด

ทำไมคุณไม่เชื่อฟังผม

ถ้ามีระบบอะไรซักอย่างมาครอบ

คุณประภาส ใช้คำที่เรียกว่า ไม้บรรทัด

ที่หนึ่ง คนหนึ่ง ก็จะถือไม้บรรทัดที่ไม่เหมือนกัน

วิธีการแบบนี้

มักจะมีการหาคนผิด หรือคนที่แพ้เสมอ

เด็กจะผิดเสมอถ้าคิดไม่เหมือนครู (กรณีเจอครูไม่ดี)

ลูกน้องผิดเสมอถ้าคิดไม่เหมือนนาย (กรณีเจอนายไม่ดี)

เพราะคิดต่างไงโลกถึงได้เป็นแบบนี้

ทำให้เรามีตั้งหลายวิธีในการทำอะไรซักอย่าง

เช่น คุณจะติดต่อใครซักคน จะใช้ sms อีเมล์ โทรศัพท์

จดหมายติดแสตมป์ โทรเลข เดินไปหา ขับรถไปหา หรืออะไรก็ได้

ไม่เห็นต้องทะเลาะกัน เพราะคิดต่างกันเลย

คนเรามันมีข้อจำกัด และโตมาด้วยสภาพแวดล้อมไม่เหมือนกัน

ทำให้มองโจทย์และทางออกที่ต่างกัน

มันผิดยังไงหรอครับ

ปล. มีสิ่งนึงที่เรียกว่า optimal solution คือการหาทางออกที่เหมาะสมที่สุด ซึ่งทางออกนั้นมันอาจจะไม่ใช่ทางออกเดียวกับสิ่งที่ดีที่สุดแบบในฝัน ไม่ได้ใช้ต้นทุนต่ำสุด ไม่ได้กำไรอย่างสูงสุด แต่กลับเป็นทางเลือกที่เราพอใจมากที่สุดภายใต้กรอบของปัญหา ทำได้จริง และไม่ต้องขัดแย้งกับคนอื่นมากจนเกินไป

“Alternative or approach that best fits the situation, employs resourcesin a most effective and efficient manner, and yields the highest possible return under the circumstances. “

ที่มา ของคำแปล businessdictionary.com

เดี๋ยวนี้มีเพลง มีหนังทำนองนี้เยอะนะครับ

ที่ว่าผมมาทีหลัง แต่ก็รักคุณไม่แพ้แฟนตัวจริงของคุณ

มีแฟนแล้วแต่เผลอ รักเพื่อนอีกคนได้มั๊ยเนี่ย

เป็นได้แค่กิ๊กเธอ เธอจริงใจแต่ไม่จริงจัง

เรื่องแบบนี้ จริงๆมันมีมาตั้งนานแล้ว

ทุกยุค ทุกสมัย เลยด้วยซ้ำ

แต่แปลกอย่างนึง ในบ้านเรา

ถ้าผู้หญิงนอกใจนี่จะร้ายแรงกว่า

ผู้ชายนอกใจเป็นเรื่องธรรมดา

ค่านิยมนี้แปลกดีนะครับ

มีการสันนิษฐานว่า คนเราพัฒนามาเป็นระบบผัวเดียวเมียเดียว (ใครรับไม่ได้กรุณาใช้คำว่าสามีเดียวภรรยาเดียว) นี้นั้น มันได้เกิดขึ้นหลังจากที่เรามีระบบสังคม และสิทธิเสรีภาพแล้ว ผู้หญิงเรียกร้องสิทธิมากขึ้น การมีคู่ครองเดียวเป็นเรื่องสำคัญ แต่ก็ไม่วายมีปัญหาซ้ำซากย้ำรอยเดิมให้เห็นบ่อยๆ มีแฟนแล้วดันไปชอบคนอื่นอีก ยังไม่พออีก อะไรเทือกนั้น

จริงๆแล้วสิ่งเหล่านี้มันติดมาในดีเอ็นเอ ในสัญชาตญาณของเรา ไม่ว่าเราจะพัฒนาไปแค่ไหน ก็จะเกิดเรื่องที่ปัจจุบันนี้เรียกว่านอกใจได้เสมอ

สมัยยุคหินโน้น เราก็เหมือนสัตว์ทั่วไป ที่มันมีสัญชาตญาณอยู่เพื่อการผสมพันธุ์ ปั๊มลูกออกมาให้มาก เพราะว่าแต่ก่อนมีทั้งโรค แมลง และสัตว์ดุร้าย อัตราการตายย่อมมีสูง มนุษย์เพศผู้จึงผสมพันธุ์ได้บ่อย (ถ้าเทียบกับผู้หญิงแล้ว ผู้ชายฟื้นตัวและสร้างเชื้อได้ไวกว่ามาก ใช้เวลา 2-3 เท่านั้น ผู้หญิงเป็นเดือนนะครับ ยิ่งถ้าท้องแล้วใช้เวลาตั้ง 7-9 เดือน)

แต่อย่ากระนั้น เพศเมียก็จะมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด พร้อมทั้งความเป็นแม่ที่จะต้องดูแลลูกด้วย จึงมีอารมณ์หึงหวง ให้ตัวผู้คู่ของตนนั้น ต้องอยู่กับตัวเองคนเดียว เพราะในเวลา 9 เดือนที่ท้องนั้น ตัวแม่จะอ่อนแอมาก ทีนี้ก็ต้องให้ตัวผู้ไปล่า หาอาหารมาให้ แบบนี้ ถึงแม้หลังคลอดแล้วตัวแม่ก็ยังไม่แข็งแรงอยู่ดี เหตุนี้จึงมีความจำเป็นที่ว่า ถ้าปล่อยให้ตัวผู้ไปกับผู้หญิงอื่นได้ ตัวแม่และลูกอาจจะอดตายอยู่ในถ้ำได้ครับ

มันไม่สมดุลอย่างยิ่งเห็นมั๊ยครับ คนนึงอยากผสมเยอะๆ อีกคนไม่ยอม มันก็เป็นซะแบบนี้ จึงไม่แปลกเลยที่คนเราจะเกิดการสปาร์คกับคนอื่น คู่ของคนอื่น หรือแฟนของคนอื่น แม้ว่าตัวเองจะมีคู่แล้วก็ตาม ผมเข้าใจ (เป็นอยู่) และอีกคนหึงจะเป็นจะตาย เอามีดตัดให้เป็ดกินมั่ง ตามไปฆ่าชู้มั่ง เป็นต้น

นอกจากเรื่องผสมพันธุ์กันแล้ว ยังมีเรื่องบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่า คือความรัก

ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ อยากให้เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้

ผู้หญิงอาจบอกว่า โห่ ไม่แฟร์เลย

ต้องขอบอกว่าเสียใจด้วยครับ ไม่เชื่อไปถามแฟนคุณดู

ถ้าเค้าแมนจิงก็จะรับอยู่แล้ว ว่าเคยมีแว่บๆไปสนใจคนอื่น

ถ้าใครบอกว่าไม่มีเลย เลิฟยูโอนลี่ นี่ให้สันนิษฐานว่าผิดปกติหรือไม่ก็โกหกได้เลย

ทีนี้มีมุมมองนึงที่ผู้หญิงอาจเข้าใจว่า

การนอกใจ คือการยกก้อนความรักที่เค้าเคยให้เรา

ไปให้ผู้หญิงอีกคน

คือมันไม่น่าจะเป็นแบบนั้น การชอบพออีกคน

ไม่ได้แปลว่าเราต้องรักคนแรกน้อยลงไปเลยก็ได้

เหมือนแผนที่โลก แต่ละประเทศก็มีที่ของมัน มีรูปร่างของมัน

เหมือนความรักที่เรามีให้ พ่อ แม่ เพื่อน ครู พี่น้อง

มันก็เรียกว่ารักเหมือนกัน แต่มันอยู่ต่างตำแหน่งกัน ทั้งขนาดและอารมณ์

พอจะนึกภาพออกมั๊ย

ว่าก้อนนี้มันเป็นก้อนความรักที่เกิดขึ้นมาใหม่

โอเค๊

ถ้าใครมีแฟนหลายคน (หมายถึงมีแล้วเลิก แล้วมีใหม่)

ก็คงจะเข้าใจดี ว่าก้อนความรักที่มีกับแฟนคนแรก

และคนที่สอง มันไม่ใช่ก้อนเดียวกัน

ที่เกริ่นมายืดยาวนี่

ชี้โพรงให้ผู้ชายเจ้าชู้นะครับ

ยังไม่เข้าโพรงกันอีก.. วู้

ปล. กิ๊กกันมั๊ย น้องสาว

ด้วยความคิดที่ว่า มันน่ารำคาญ

และส่วนใหญ่ไม่มีเนื้อหาอะไรน่าสนใจ

นอกว่าเงินกู้นอกระบบ work@home

ลดความอ้วน กวดวิชา ขายคอนโด

โหลดริงโทน ขายโสมบ้าบอไรพวกนี้

รับมาก็เปลืองเงินผู้ทำสื่อเปล่าๆ

สู้ให้คนที่สนใจเค้ามารับไปดีกว่า

จะได้เกิด transaction ที่มันคุ้มค่า

หลังจากนั้นได้อ่านการ์ตูน hesheit

ของตั้ม วิศุทธิ์ พรนิมิต แล้วก็เปลี่ยนมุมมอง

เห็นคนคนนึงที่ทำหน้าที่ยืนแจกขาแข็ง

จะเอาไปทิ้งให้หมดก็ไม่ได้

แจกไปก็มีแต่คนไม่รับ บางคนทำท่ารำคาญใส่อีก

ทั้งที่เค้าทำอาชีพสุจริตแท้ๆ

การที่เราแค่ยื่นมีไปรับ

ถ้ามันเป็นการแจกใบปลิวสุดท้าย

เค้าจะได้กลับบ้านได้เร็วขึ้นไง

แค่นั้นก็เป็นประโยชน์เพียงพอแล้วไม่ใช่หรอ

เราไม่เห็นต้องได้ประโยชน์หรือข่าวอะไรจากใบปลิวนั่นเลย

แค่ได้ช่วยอีกคนนึงในสังคมเดียวกัน มันดีมากแล้วไม่ใช่หรอ

เลยกลับมารับใบปลิวอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ทีนี้หยิบหมดเลยใครแจกอะไร

บางอันไม่ได้อ่านเลยด้วยซ้ำ หยิบปุ๊ป ก็ลงถังปั๊ป

ปล. ความคิดคนเราเปลี่ยน เมื่อมีข้อมูลหรือประสบการณ์ที่เปลี่ยนไปจากเดิม ซึ่งมันส่งผลต่อพฤติกรรมคนด้วย ดังนั้นคนที่มีพฤติกรรมแบบเดียวกัน อาจมีแรงจูงใจ หรือแรงบันดาลใจที่ต่างกันก็ได้ ต้องศึกษาให้ลึกซึ้ง

เรื่องนี้ชี้ให้เห็นถึง stakeholder การทำอะไรหรือไม่ทำอะไรของเรา มันมีผลต่อคนอื่นๆ เสมอ การที่เราคิดถึงแต่ประโยชน์ของตัวเองเป็นหลัก อาจทำให้มองข้ามการกระทำที่ควรจะทำเพื่อประโยชน์ของคนอื่นไปได้

ถ้าไม่จำเป็น อย่าพิมพ์อะไรออกมาแจกกันมากนัก มันเปลืองกระดาษ

ผมก็มีหนึ่งวง

คุณก็มีหนึ่งวง

บางคนวงใหญ่

บางคนวงเล็ก

การได้มาเจอกัน

ก็เหมือนได้เอาวงกลมมาสัมผัสกัน

แตะกันได้แค่ช่วงเวลาหนึ่ง

แล้วก็อาจจะต้องจากกัน

แต่กับบางคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย

ก็อยากให้วงกลมของเค้ากับเรา

ได้สัมผัสกับนานที่สุด และไม่แยกจากกันอีกเลย

บางทีเราอาจจะทำความรู้จักกับเพื่อน ด้วยวิธีไม่เหมือนกันก็ได้

บางคนต้องคุย บางคนต้องแลกเบอร์ บางคนแค่เดินผ่านแล้วพยักหน้า

บางคนแค่มองผ่านแล้วเฉยๆ ก็ถือเป็นการได้สัมผัสกันแล้ว

บางคนเราให้เข้ามาในวงของเรา

บางคนแค่เฉี่ยวๆเท่านั้น

บางวงแม้จะเคยพบ แต่ไม่เคยได้สัมผัสกันจริงจังเลยซักครั้ง

บางวงกว้าง ขนาดมีพื้นที่ให้หลายวงมาสัมผัสเยอะแยะเต็มไปหมด

บางวงก็แคบเกินไป ที่จะอยู่ด้วยนานๆ

วันนี้ วงกลมนี้ต้องขอแยกตัวออกไปแล้ว

เสียดาย กับบางวงที่ไม่เคยได้สัมผัสกันเลย

ขอบคุณ ทุกวงที่ให้การสัมผัสอย่างอบอุ่นและมีคุณค่า

ขอโทษ บางวงที่ล่วงเกินไว้ในบางโอกาส

วันหน้าคงได้สัมผัสกันอีก..

หวังเอาไว้แบบนั้นนะ

ปล. เขียนไว้ตอนลาออกจากงานเมษา ปี 2550 แต่ไม่ได้ให้ใครอ่านเลย

เมื่อคนที่ผมชื่นชมและศรัทธาสองคน

ดันคิดไม่เหมือนกัน

จะเชื่อใครดี

คนนึงบอกว่าพวกเช็ดกระจกตามสี่แยก

นั้นปล้นอย่างบริสุทธิ์ เช็ดก็ไม่สะอาด

แล้วมายืนจ้องเราตาเขม็ง แบบถ้าไม่ให้เงิน

จะโดนกรีดรถ ถ้าเป็นผู้หญิงก็จะโดนลวนลาม

ด้วยสายตา

คนนึงกลับมองว่า ถ้าเลือกได้

ไม่มีใครเค้าอยากทำอาชีพแบบนี้หรอก

เค้ายังทำอาชีพสุจริต เค้าทำเพราะเลือกไม่ได้

เพราะไม่มีความรู้ ไม่มีโอกาส ทำไมเราไม่ช่วยเค้า

เชื่อมันทั้งสองคนเลย

เหรียญมันมีสองด้าน

อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นด้านไหน

แต่ถ้าเราลำเอียง เลือกที่จะเห็นหน้าเดียว

มันก็ไม่ใช่ภาพเหรียญที่แท้จริงน่ะสิ

สังคมนี้ ประกอบด้วยคนเช็ดกระจกสองแบบ

รวมถึงเรื่องบางเรื่องต้องใช้อารมณ์ในการทำ

ทำงาน เรียน ออกไปเที่ยว หรือคุยโทสับ

เคยไม่มีอารมณ์กันใช่มั๊ยครับ

แล้วทีนี้ทำยังไง

อารมณ์มันไม่ได้

ให้ทำออกมามันก็ไม่สุข

ฝืนออกมามันก็ไม่ดี

ใครรู้ช่วยหน่อย

ทำไงให้มีอารมณ์ (อย่าคิดลึก)

ไม่มีอารมณ์เขียน

คนอ่านจะมีอารมณ์อ่านมั๊ยครับ

ไม่มีอารมณ์พูด

คนฟังจะมีอารมณ์ฟังด้วยรึเปล่า

คนเราไม่เหมือนเครื่องซีร็อกซ์

เครื่องพวกนั้น กดปุ่มเมื่อไหร่

มันก็มีอารมณ์ทำให้

เว้นวรรคนานไปหน่อย

แต่ไงก็พยายามกลับมาอัพดีกว่า

เพราะอ่านสเปซของเพื่อนๆแล้ว

รู้สึกว่า บันทึกไว้ เอามาอ่านเล่นอีกกี่รอบ

มันก็สนุกดีจังเลย

ใครมาไม่ตรงเวลา แปลว่าอะไรครับ (หลายคนมองว่าแย่ หรือเหลวไหล)

ทุกวันนี้ เราใช้เวลาเป็นเครื่องมือ

หรือเรารีบใช้ชีวิตทุกอย่าง ให้ทันเวลา

เคยลองหยุดนิ่ง อยู่เฉยๆ มองนาฬิกาเดินเล่นๆ

ซักหนึ่งนาทีมั๊ยครับ

เวลาทำให้รีบ

เราทั้งหลายตกเป็นทาสของเวลา

กว่าจะรู้ตัว ชีวิตเราดันถูกกำหนดโดยระบบ 24 ชม.ซะแล้วครับ

เวลาขึ้นลิฟต์ ความรีบมันจะจี้หัวใจ

จนเราทนไม่ไหว เข้ามาแล้วต้องรีบกดปุ่มปิดแทบไม่ทัน

แค่จะรอให้ลิฟต์มันปิดเอง ยังรอไม่ได้เลย เสียเวลา

จะรีบขึ้น รีบลง ไปทำไมครับ

มันเร็วกว่ากันเท่าไหร่ครับ

หรือบางคนถึงกับห่วงแทนคนอื่น

ว่าคนอื่นเค้ารีบ เวลาเค้ามีค่า

ไปรู้ได้ยังไงครับ

หรือใครจะเถียงว่าเวลาของชั้นมีค่า

แน่ใจหรือครับว่าเวลาเป็นของเรา

มันมีของมันอยู่แล้ว

ไม่มีเรา มันก็เดินของมันอยู่แล้ว

และไม่เคยหยุด ไม่เคยรอใคร

ทำไมไม่ใช้ชีวิตในจังหวะของตัวเองครับ

เคยเห็นเด็กเดินมั๊ยครับ

มันเดินได้ก้าวเล็กๆ ก้าวสั้นๆเท่านั้นเอง

จะก้าวเร็ว หรือยาว มันก็ล้มแค่นั้นเอง

เคยเห็นคนแก่งั่กเดินมั๊ยครับ

ร่างกายอ่อนแอ ฐานไม่แข็งแรง

ก็ได้แต่ถัดขาไปสั้นๆ และเชื่องช้าเท่านั้นเอง

เดิน ทำงาน กิน และหายใจ

ในจังหวะของตัวเองให้ได้นะครับ

คนหนุ่มสาว คนทำงานทั้งหลาย

ใจมันรีบร้อน อยากไปถึงเป้าหมายไวๆ

ก้าวยาว ก้าวเร็ว เพราะกลัวคนอื่นจะแซงหน้า

ระวังหกล้มบ้างนะครับ

อย่าไปรีบร้อนตามจังหวะของเวลาให้มันเครียดและบ้าไปนักเลย

เวลาไม่ใช่ของเรานะครับ

ปล. กระแสการทำงานแบบเข้าออกงานตามเวลาจะหมดไปในรุ่นหน้า งานน่าจะออกมาเป็นรูปแบบ freelance มากขึ้น คนเก่งเฉพาะทางจะถูกจ้างเป็นครั้งคราวมากว่า การทำงานที่เดียวประจำไม่เป็นที่นิยมอีกต่อไป ทำให้บริษัทต้องยื่นข้อเสนอที่ดีขึ้นให้กับลูกจ้าง เช่น ทำงานน้อยชั่วโมงลง หรือทำงานจากที่บ้านผ่านเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้ เอางานไปทำข้างนอกได้ อย่าเชื่อนะครับ ผมฝันอยู่

ใครๆก็ต้องการความรัก และอาจถึงขั้นเรียกหาความโรแมนติกเลยทีเดียว

โดยเฉพาะคนที่มีแฟน

ก้อจะโชคดีที่ว่ามีคนให้อ้อนขอความรักแล้ว

และช่วงเดียวกันนี้ อาจเป็นช่วงแสลงสำหรับบางคน

ที่ทำตัวไม่ถูก ทำหน้าไม่ถูก เวลาที่เห็นคนเค้าสวีทกัน

คนเก๊กหน่อย ก็จะทำเป็นไม่สนใจ วันติงต๊อง

คนสร้างภาพหน่อย ก็จะแหม ไม่เห็นต้องมาแสดงความรักกันวันเดียว (อันนี้ก็เอียนนะ)

ผมเจอผู้หญิงทุกวัน

แต่จะมีผู้หญิงพิเศษประเภทหนึ่ง

ที่เรียกกันว่า แม่

และได้เห็นแม่บางคน ทำอะไรที่ไม่น่าเชื่อบางอย่าง

เช่น อ่านการ์ตูนเล่มเดียวกับลูก เพื่อจะได้คุยกันรู้เรื่อง

ทั้งๆที่อายุแม่แก่เกินที่จะมานั่งอ่านอะไรแบบนี้แล้ว

หรือเล่นเกมคอมกับลูก เพื่อจะได้ลดช่องว่างระหว่างกัน

ซึ่งจริงๆแล้วไม่ต้องทำก็ได้ แต่เห็นกับตาว่ามีคนเต็มใจทำ

ก็ไม่รู้ว่าแม่สนุกด้วยรึเปล่า แต่รู้สึกว่ามันดีจังเลย

และรู้สึก โรแมนติก มากๆด้วย

ถ้าอยากโรแมนติก

ลองกลับไปอยู่กับแม่ดูนะครับ

คราวนี้สั้นนะ กินแรงคนอ่าน

เล็กนิ่มในที่นี้คือ Microsoft word นั่นเอง

จริงๆต้องเป็น เล็กนิ่ม เวิด

คาดว่าทุกท่านคงได้เจอความมหัศจรรย์นี้กับตัวเองมาบ้าง

ไม่มากก็น้อย

ทำไมมันรู้ไปทุกอย่าง

ถ้าเราพิมพ์ผิด เช่น กระเทย จริงๆมันไม่ผิดเท่าไหร่

แต่มันจะจับผิดเราโดยการทำเส้นสีแดงกะยึกกะยือ

และเสนอคำแนะนำเราทันที

หากเราคลิกขวา

ลองดูว่ามันจะแนะนำคำว่าอะไร

แท้ ครับ

มันจะให้เปลี่ยนเป็น กระแท้

นอกจากนี้ ยังมีสารพัดคำให้เลือกใช้

ซึ่งมันพยายามเดาใจผู้ใช้อย่างเต็มที่

เท้า เท้อ เท้ง เท้ โอ้ว แต่ละคำ

คนไทยอย่างเราๆยังไม่รู้จักเลย

กระเท้อ กระเท้ง มันคืออะไรใครรู้มั๊ยครับ

นอกจากนี้ หากลองกดเซฟดู

ท่านจะพบความมหัศจรรย์อีกอย่าง

นั่นคือ มันรู้ชื่อไฟล์ที่เราจะเซฟ รู้ได้ยังไง

คนเซฟยังไม่ได้คิดเลย โอ๊ย

และอื่นๆสารพัดสารเพ บางทีถึงกับส่งคลิปตาโตออกมาหลอกหลอน

พร้อมคำแนะนำที่ไม่เคยจะได้ผล นอกจากเล่นตลกอนิเมชั่นไปวันๆ

นับถึงบรรทัดนี้ มันขีดเส้นกะยึกกะยือให้ผมมา 5 ครั้งแล้ว

ถ้าผมไม่หยุด มันก้อไม่หยุด

นี่ยังไม่นับความสามารถอื่นๆ เช่น การนับเลขข้อได้ ถ้าเราเริ่มตัวเลขหนึ่ง มันจะต่อด้วยสอง สาม สี่ ห้า ไม่หยุด ทั้งๆที่เราหยุดแล้ว มันยังไม่ยอมหยุดก็มี จะเก่งไปไหนเล็กนิ่ม

บางคนอาจเห็นว่าเป็นเรื่องดี และสะดวกที่จะให้คอมพิวเตอร์ช่วยงาน ลดความผิดพลาดต่างๆ และให้คำแนะนำการใช้

แต่ว่า

บางทีคนเราก็อยากทำอะไรเองบ้างนี่นา ไม่ต้องบอกหมดก็ได้

ปล. อ่าน+จำ+ลอก+ลองเขียนดูใหม่+พยายามรักษาอารมณ์เิดิม

จากบล็อกของไนท์หนุ่ม